“Gitmek” Kelimesini En Anlamlı Hale Getiren Edebiyatçılar

İnsanlar ya gitmiş ya değişmişlerdi ki değişmek gitmek gibiydi neredeyse…

Biliyorum, gitmek cesaret ister; zordur gitmek. Ama zor olduğu oranda da şereflidir, inanın!

Ya kaçıp gitmek ya ekip biçmek. Sefer de içimde, tahammül de.

Yeni bir vakte ererken, İstasyonda treni beklerken;
Ben bir kara bulut gibiydim. Sen yağmur gibi.
Sen trenden inecek olana ayarlıydın.
Ben alıp başımı gitmek için oradaydım.

Gitmek, kaderin hatalarını düzeltmektir.

Gitmek sadece bir eylemdir. Unutmak ise kocaman bir devrim...

Gökyüzüne gitmek istiyordum ve yaşayanlar oraya gidemezdi.

Yağmura, nisana ve yaşıma aldanıp
Uçurumları kıyı sanarak
Ve dağlar erişilmeyince acı verir
Sözünü unutarak Kaf dağına gitmek istedim.

Ölülerin yanından onları görmeden geçip gitmek, çok eskiden beri insanlığın alışkanlığıdır...

İradesini başkalarına teslim edenler, gitmek istedikleri yolu kendileri seçemezler.

Çünkü benim gitmek için bir isteğim yok. Haklı nedenlerim var.

Uzaklara gitmek, denizler, sınırlar, ülkeler, inançlar aşmak fırsatı çıktığı zaman hiç duraksama.

Okumaktan ve yazmaktan dokuz ay uzak kalmayı düşündükçe, alıp başımı gitmek geliyordu içimden.

Gitmek,
Gözlerinde gitmek sürgüne.
Yatmak,
Gözlerinde yatmak zindanı.
Gözlerin hani?

Dikenli çalılık, yol üzerindeki engeldir. Daha ileriye gitmek istiyorsan çalılığı yakman gerekir.

Bir trene binip, rastgele defolup gitmek istiyorum...

Demek ki önce gitmek gerekiyor.

Ne gitmek geçebilir aklımdan
Ne de git demek.
Eli kolu bağlı ben, ağzı dili bağlı
Yaşa yorum
Sevin emi yorum.

Bu âlemden tamamıyla ayrı, daha olduğu gibi, daha toprağa yakın bir muhite gitmek arzusunu duydu.

Hayat budur işte. Hep giden birileri olur. Ne yürek unutur ne özlemler ölür. Bunlar sevgimizde yaşamaya devam eder. Ama birileri, zamanı geldiğinde gitmek zorundadır.

Gitmek bir iç çekişe döndükçe, yaşadığımız her şey değersizleşiyordu.

Ötekini anlamak için, onu kendine katmak değil, ona gitmek gerekir.Hallac-ı Mansur

Herkesin, yanına gitmek istediği
Birileri vardır; Gecenin üçü, sabahın körü,
Hatta cehennemin dibi bile olsa...

Hiç kıstırılmamış bir yeryüzü serserisi o. Yaşamak, gitmek demek onun için. Yeryüzü, iki deniz arasında bir nokta demek, iki kent arasında bir istasyon.

Kendimi buradan, bu gerçeklikten kopartmak, bir bulut gibi yükselip uzaklaşmak, dışarıdaki nemli yaz gecesine karışmak ve uzaklarda bir yerde, dağların üstünde ayrışmak, yok olmak istiyorum. Ama burdayım; bacaklarım birer beton sütun, ciğerlerim havasız, boğazım yanıyor. Öyle uçup gitmek yok. Bu gece, bundan başka bir gerçeklik yok.

"FİKRİYATTAN ALINTIDIR"